BraindumpPersoonlijke gevoelens over familie en rouwproces
Samenvatting:
- De spreker voelt zich anders behandeld in de rouwverwerking dan zijn partner Anke.
- De snelheid van de partner beïnvloedt het proces van openstellen en het inpakken van spullen.
- Gevoelens van onrechtvaardigheid worden ervaren omdat de spreker zich soms voor lief genomen voelt.
- Het is niet vanzelfsprekend om gebeurtenissen of ontmoetingen in de rouw te negeren, zoals het ontmoeten van Anke vier maanden na het overlijden van mama.
- De spreker ervaart druk om positief te zijn en te kijken naar wat er wel is, terwijl de afwezigheid van mama zwaarder weegt.
- Consistentie in steun en emotionele aandacht is belangrijk voor de spreker, die zich soms verdrietig voelt over de eenrichtingscommunicatie.
- De spreker wil dat daden en woorden overeenkomen in de relatie met zijn vader.
Inhoud:
Deze opname wil ik gebruiken voor de dingen die ik wil zetten in de brief naar papa. Hetrouw van trouwers, zit er toevallig anders uit. Dat is oké, maar daar heb ik het in het begin heel moeilijk mee gehad. Maar ik begrijp het nu steeds beter, wat ook de rol van mama in ons leven allebei anders was. Een partner gevangbaar is, mijn moeder niet. Maar waar ik wel heel erg mee zit en waar ik tegen aanloop is dat we allebei een ander tempo hebben en het nu zijn tempo is wat ook voor mij in mijn proces dingen bepaalt.
En dat heeft vooral te maken met Anke, de snelheid van me openstellen voor iemand anders, de confrontatiemomenten die daarin hebben gezeten. Nu ook het huis, dus het feit dat spullen eerder uitgezocht en ingepakt moeten worden, weggedaan moeten worden dan waar ik misschien zelf aan toe geweest zou zijn. Ja, dat. Dus het stukje dat zijn tempo op dit moment leidend is. En wat ik er ook in wil zetten is vanuit mijn gevoel dat ik me, ja, af en toe een beetje voor lief genomen voel. En als vanzelfsprekend gezien mocht worden dat ik het beste wil en hoe dat er dan uitziet.
Het is niet vanzelfsprekend dat ik alle ruimte geef en dat ik nergens moeilijk over doe. Het is niet vanzelfsprekend dat ik vier maanden na het overlijden van mama Anke wil ontmoeten. Het is niet vanzelfsprekend dat ik een makelaar binnenlaat als hij op vakantie is om op die manier geen vertraging op te lopen in zijn huis. Het is niet vanzelfsprekend dat ik mijn gevoelens steeds probeer te delen. Net zoals hij niet vanzelfsprekend genomen wil worden in het stukje dat hij zich openstelt naar mij en kritisch durft te kijken naar dingen uit de opvoeding. Dat is ook iets waar hij niet als vanzelfsprekend genomen wil worden, en terecht, want dat is het niet.
Maar ik voel me ook af en toe wel op die manier, want als ik een keer ergens niet meteen blij mee ben dan voelt het voor mij alsof het dan toch er anders uit moet zien. En ik denk dat dat meteen het volgende punt is. Ik wil niet meer dat er voor mij bepaald wordt hoe mijn gevoel moet gaan, hoe mijn gevoel moet zijn, waar ik naartoe werk. Want ik krijg best vaak te horen van jullie, met alle goede bedoelingen, dat ik moet kijken naar wat het leven wel heeft en naar de mooie dingen in het leven.
En ik weet dat dat vandaan komt, dat het uit een goed hart komt. En ik vind het ook niet erg als het er af en toe zo nu en dan een keer gezegd wordt. Maar het is nu iets wat wel heel vaak gebruikt wordt van, oh je zit niet lekker in je vel, dit wordt iets moeilijk, je vindt iets zwaar. Kijk naar wat er wel is, want er is ook zoveel wel. Ik weet dat er heel veel wel is. Maar aan het eind van de lijn heb ik denk ik gewoon net iets meer last van datgene wat er niet is.
En dat is mama. En dat is de vanzelfsprekendheid van ons gezin hiervoor. En dat nooit meer alles hetzelfde zal worden. En ik denk niet dat jij voor mij kunt bepalen of er voor mij woorden aan kan geven. Zo kan ik het beter zeggen. Jij kunt er voor mij geen woorden aan geven hoe mijn heling eruit zou moeten zien. En op het moment dat dat gezegd wordt van, sta ook stil bij wat er wel is, voel ik me ook niet altijd gezien. Want ik werk heel hard daaraan en ik denk dat ik op heel veel momenten al zoveel meer momenten stil sta bij wat er wel is.
Dat het ook heel miskennend kan worden als dat dan gezegd wordt op momenten waarop het wel heel zwaar is. Want het mag ook zwaar zijn. We hoeven niet allemaal tien maanden na het overlijden van mama momenten van euforie te ervaren. En ik probeer er heel erg oordeelloos in te zitten dat jij dat wel hebt. Ik denk dat me dat ook best lukt. Ik vind het soms wel moeilijk, maar ik probeer vooral blij te zijn voor dat jij dat ervaart. En daar ruimte voor te maken. En ik ervaar dat andersom ook best vaak wel, maar niet consistent.
En dat is moeilijk. Want die consistentheid is juist hetgene wat ik altijd heb gemist. Ik wil niet meer denken, valt het vandaag, of begrijp je het vandaag wel? Of ga je tegen me in? En ik heb wel het gevoel dat Anke daarin ook een hoop bepaalt van hoe jij reageert en hoe jij naar dingen kijkt. En dat mag, alleen soms vraag ik me af of je nog helemaal jezelf bent en dicht bij jezelf staat. Ja, dat moet ik even goed bekijken hoe ik dat vervolg, want daar zit geen verwijt in. Waar ik ook over wil schrijven is toch nog steeds wel het gevoel van eenrichtingsverkeer.
Dat we elkaar een paar weken op vrijdag niet hebben kunnen zien, dat ik het ben die dan zegt van Goh, het is al een paar weken op vrijdag niet meer gelukt door onze agenda's, zullen we dat dan vandaag wel doen? En dat voelt daardoor voor mij af en toe alsof ik niet zo hoog in jouw gedachtes sta. En dat maakt me soms heel verdrietig en heel onzeker omdat ik in heel veel gevallen, waarschijnlijk te veel gevallen dan dat nog gezond is, nadenk over jou en jouw belang en jouw mening en jouw kijk ergens op en wat iets met jou doet.
En ik denk dat dat bij mij omlaag moet, dat weet ik wel zeker. Maar het mag bij jou wel wat omhoog. En in ieder geval als we hetzelfde willen. En ik denk dat dat ook een doel is van dat ik deze brief wil schrijven. Ik wil weten waar ik aan toe ben. En ik wil daar niet meer aan hoeven twijfelen. En ik wil ook zien dat die daden bij die woorden passen. Dus als jij tegen mij zegt dat ik altijd op nummer 1 sta, dan wil ik ook het gevoel hebben dat ik altijd op nummer 1 sta.
En dat ziet er niet uit als dat je altijd partij voor mij moet kiezen of dat je altijd naar me toe moet komen wanneer dat, ook op momenten dat dat even niet uitkomt. Maar wat ik daar wel mee bedoel is dat als ik aangeef, ik wil het niet de hele dag over het huis hebben. Op Vaderdag dat jij op dat moment begrijpt dat het voor mij heel erg moeilijk is. En dat dat dan betekent dat jij dan misschien teleurgesteld over bent als je die blijheid niet met mij kan delen. Maar ik ben jouw kind en jij bent mijn vader.
En wij zijn geen... wij hebben geen vriendschap met elkaar. Ik heb pijn daarvan en ik heb daar... Hoe moet ik dat zeggen? Ik weet het even niet meer.
- De spreker voelt zich anders behandeld in de rouwverwerking dan zijn partner Anke.
- De snelheid van de partner beïnvloedt het proces van openstellen en het inpakken van spullen.
- Gevoelens van onrechtvaardigheid worden ervaren omdat de spreker zich soms voor lief genomen voelt.
- Het is niet vanzelfsprekend om gebeurtenissen of ontmoetingen in de rouw te negeren, zoals het ontmoeten van Anke vier maanden na het overlijden van mama.
- De spreker ervaart druk om positief te zijn en te kijken naar wat er wel is, terwijl de afwezigheid van mama zwaarder weegt.
- Consistentie in steun en emotionele aandacht is belangrijk voor de spreker, die zich soms verdrietig voelt over de eenrichtingscommunicatie.
- De spreker wil dat daden en woorden overeenkomen in de relatie met zijn vader.
Inhoud:
Deze opname wil ik gebruiken voor de dingen die ik wil zetten in de brief naar papa. Hetrouw van trouwers, zit er toevallig anders uit. Dat is oké, maar daar heb ik het in het begin heel moeilijk mee gehad. Maar ik begrijp het nu steeds beter, wat ook de rol van mama in ons leven allebei anders was. Een partner gevangbaar is, mijn moeder niet. Maar waar ik wel heel erg mee zit en waar ik tegen aanloop is dat we allebei een ander tempo hebben en het nu zijn tempo is wat ook voor mij in mijn proces dingen bepaalt.
En dat heeft vooral te maken met Anke, de snelheid van me openstellen voor iemand anders, de confrontatiemomenten die daarin hebben gezeten. Nu ook het huis, dus het feit dat spullen eerder uitgezocht en ingepakt moeten worden, weggedaan moeten worden dan waar ik misschien zelf aan toe geweest zou zijn. Ja, dat. Dus het stukje dat zijn tempo op dit moment leidend is. En wat ik er ook in wil zetten is vanuit mijn gevoel dat ik me, ja, af en toe een beetje voor lief genomen voel. En als vanzelfsprekend gezien mocht worden dat ik het beste wil en hoe dat er dan uitziet.
Het is niet vanzelfsprekend dat ik alle ruimte geef en dat ik nergens moeilijk over doe. Het is niet vanzelfsprekend dat ik vier maanden na het overlijden van mama Anke wil ontmoeten. Het is niet vanzelfsprekend dat ik een makelaar binnenlaat als hij op vakantie is om op die manier geen vertraging op te lopen in zijn huis. Het is niet vanzelfsprekend dat ik mijn gevoelens steeds probeer te delen. Net zoals hij niet vanzelfsprekend genomen wil worden in het stukje dat hij zich openstelt naar mij en kritisch durft te kijken naar dingen uit de opvoeding. Dat is ook iets waar hij niet als vanzelfsprekend genomen wil worden, en terecht, want dat is het niet.
Maar ik voel me ook af en toe wel op die manier, want als ik een keer ergens niet meteen blij mee ben dan voelt het voor mij alsof het dan toch er anders uit moet zien. En ik denk dat dat meteen het volgende punt is. Ik wil niet meer dat er voor mij bepaald wordt hoe mijn gevoel moet gaan, hoe mijn gevoel moet zijn, waar ik naartoe werk. Want ik krijg best vaak te horen van jullie, met alle goede bedoelingen, dat ik moet kijken naar wat het leven wel heeft en naar de mooie dingen in het leven.
En ik weet dat dat vandaan komt, dat het uit een goed hart komt. En ik vind het ook niet erg als het er af en toe zo nu en dan een keer gezegd wordt. Maar het is nu iets wat wel heel vaak gebruikt wordt van, oh je zit niet lekker in je vel, dit wordt iets moeilijk, je vindt iets zwaar. Kijk naar wat er wel is, want er is ook zoveel wel. Ik weet dat er heel veel wel is. Maar aan het eind van de lijn heb ik denk ik gewoon net iets meer last van datgene wat er niet is.
En dat is mama. En dat is de vanzelfsprekendheid van ons gezin hiervoor. En dat nooit meer alles hetzelfde zal worden. En ik denk niet dat jij voor mij kunt bepalen of er voor mij woorden aan kan geven. Zo kan ik het beter zeggen. Jij kunt er voor mij geen woorden aan geven hoe mijn heling eruit zou moeten zien. En op het moment dat dat gezegd wordt van, sta ook stil bij wat er wel is, voel ik me ook niet altijd gezien. Want ik werk heel hard daaraan en ik denk dat ik op heel veel momenten al zoveel meer momenten stil sta bij wat er wel is.
Dat het ook heel miskennend kan worden als dat dan gezegd wordt op momenten waarop het wel heel zwaar is. Want het mag ook zwaar zijn. We hoeven niet allemaal tien maanden na het overlijden van mama momenten van euforie te ervaren. En ik probeer er heel erg oordeelloos in te zitten dat jij dat wel hebt. Ik denk dat me dat ook best lukt. Ik vind het soms wel moeilijk, maar ik probeer vooral blij te zijn voor dat jij dat ervaart. En daar ruimte voor te maken. En ik ervaar dat andersom ook best vaak wel, maar niet consistent.
En dat is moeilijk. Want die consistentheid is juist hetgene wat ik altijd heb gemist. Ik wil niet meer denken, valt het vandaag, of begrijp je het vandaag wel? Of ga je tegen me in? En ik heb wel het gevoel dat Anke daarin ook een hoop bepaalt van hoe jij reageert en hoe jij naar dingen kijkt. En dat mag, alleen soms vraag ik me af of je nog helemaal jezelf bent en dicht bij jezelf staat. Ja, dat moet ik even goed bekijken hoe ik dat vervolg, want daar zit geen verwijt in. Waar ik ook over wil schrijven is toch nog steeds wel het gevoel van eenrichtingsverkeer.
Dat we elkaar een paar weken op vrijdag niet hebben kunnen zien, dat ik het ben die dan zegt van Goh, het is al een paar weken op vrijdag niet meer gelukt door onze agenda's, zullen we dat dan vandaag wel doen? En dat voelt daardoor voor mij af en toe alsof ik niet zo hoog in jouw gedachtes sta. En dat maakt me soms heel verdrietig en heel onzeker omdat ik in heel veel gevallen, waarschijnlijk te veel gevallen dan dat nog gezond is, nadenk over jou en jouw belang en jouw mening en jouw kijk ergens op en wat iets met jou doet.
En ik denk dat dat bij mij omlaag moet, dat weet ik wel zeker. Maar het mag bij jou wel wat omhoog. En in ieder geval als we hetzelfde willen. En ik denk dat dat ook een doel is van dat ik deze brief wil schrijven. Ik wil weten waar ik aan toe ben. En ik wil daar niet meer aan hoeven twijfelen. En ik wil ook zien dat die daden bij die woorden passen. Dus als jij tegen mij zegt dat ik altijd op nummer 1 sta, dan wil ik ook het gevoel hebben dat ik altijd op nummer 1 sta.
En dat ziet er niet uit als dat je altijd partij voor mij moet kiezen of dat je altijd naar me toe moet komen wanneer dat, ook op momenten dat dat even niet uitkomt. Maar wat ik daar wel mee bedoel is dat als ik aangeef, ik wil het niet de hele dag over het huis hebben. Op Vaderdag dat jij op dat moment begrijpt dat het voor mij heel erg moeilijk is. En dat dat dan betekent dat jij dan misschien teleurgesteld over bent als je die blijheid niet met mij kan delen. Maar ik ben jouw kind en jij bent mijn vader.
En wij zijn geen... wij hebben geen vriendschap met elkaar. Ik heb pijn daarvan en ik heb daar... Hoe moet ik dat zeggen? Ik weet het even niet meer.